قصیده بهاریه فرخی سیستانی

بهار تازه دمید, ای به روی رشک بهار          بیا و روز مرا خوش کن و نیبد بیار

همی به روی تو ماند بهار دیبا روی           همی سلامت روی تو و بقای بهار

بهار اگر زیک مادر است با تو , چرا             چو روی توست به خوشی رنگ وبوی ونگار؟

بهار تازه اگر داردی بنفشه و گل               ترا دو زلف , بنفشه است وهردو رخ , گلزار

رخ تو باغ من است و تو باغبان منی            مده به هیچ کس از باغ من , گلی , زنهار

غریب موی که مشک اندرو گرفت وطن           غریب روی که ماه اندر او گرفت قرار

همیشه تافته بینم سیه دو زلف ترا             دلم زتافتش تافته شود هموار 

مگر که غالیه می مالی اندراو , گه گاه            و گر نه از چه چنان تافته ست غالیه بار

نداد هرگز کس مشک را به غالیه بوی           مده تو نیز , ترا مشک و غالیه به چه کار

ترا به بوی و به پیرایه , هیچ حاجت نیست       چنانکه شاه جهان را گه نبرد به یار

این قصیده در حدود صد بیست پنج بیت است که من در حدود 10 بیت آنرا در اختار شما گداشتم این دومین قصیده از فرخی است که در وبلاگم قرار دادم بعدها هر وقت توانستم یک زندگی نامه کلی از فرخی سیستانی شاعر دربار سلطان محمود غزنوی و ابوالمطفر چغانی در اختارتان می گدارم این قصیده هم ماندد سایر قصایدش چاپلوسی است

  

 

 

 

[ ۱۳٩۱/٦/۱۱ ] [ ۱:٥۱ ‎ب.ظ ] [ PARIA KAVIANI ]